الهی!

اگر می آزمایی، تحمل و صبر مرا زیاد کن.

اگر می آموزی، ادراکم را وسعت  ده.

اگر می بخشایی، ظرفیتم را افزایش ده.

اگر می ستانی، گوهر کمال را ارزانی کن

و اگر می رهانی ..........خدایا!

حتی لحظه ای مرا به حال خود رها نکن که نیازمندان را تنها تو پاسخگویی که خود بی نیاز از هر نیازی

چرا آمدی ...

با توأم ای ...

مدت هاست که احساس می کنم مثل ساعت خراب ثانیه هایم در جا می زند.

روح کرختم بر زمین میخ کوب شده و کاری از پیش نمی برد.

مرده ها هم حال یهتر از من دارند.

دل تنگی های شیرین را از من نگیر

سوگند به خدا اگر هفت اقلیم را با آن چه در زیر افلاک و آسمان هاست به من بدهند تا خدا را نافرمانی کنم و پوست جوی را از مورچه ای به زور بگیرم چنین نخواهم کرد و دنیای شما نزد من خوارتر از برگی در دهان ملخ است که آن را می جود. علی را چه کار با نعمتی که نپاید و لذتی که به سر آید.

(خطبه ۲۲۴نهج البلاغه)

خداوندا

حاشیه نمی روم

ساده و صمیمانه می گویم

دوستت دارم

تو نا مطمئن می رفتی

چند قدم به جلو می رفتی و دوباره پشت سرت را نگاه می کردی

و من

خیره به تو

با حجمی از آینده مبهم

که یکجا به سینه و سرم فشار می آورد.

۱۶/ ۴/ ۸۶

و من از آن روز

چشم به راه فردایی روشنم

که تو بر روی ابر های خانه ام آرام بگیری

تو برگردی تا با هم رهسپار شویم

به سوی فردایی که نه در انتظار من

بلکه در انتظار توست

خدایا مرا مطمئن به تقدیرت قرار بده و خشنود به قضایت. مشتاق به یاد و دعایت . دوستار دوستان برگزیده ات، بردبار بر فرود آمدن بلایت، سپاسگزار وسعت احسانت، یادآور نعمت های کاملت، حریص به شادی دیدارت، برگیرنده توشه پرهیزکاری برای روز جزایت

(قسمتی از زیارت امین الله)